ნანა სელეპანოვა - სანამ ფრის დაიძახებ

შენ ვენახში ჩიტი კენკავს,
ლეღვს დათაფლულს, დილამდე,
მზემ დაშაქრა ჩირად კენკრა,
ერთხელ არ დამიძახე.


ნანა სელეპანოვა - "მეძავის" დატირება

მოდიოდა ყოველ ღამე მთვრალი,
(ამ ღამესაც საბნად წაგიხურავს,)
შენ იყავი ერთადერთი ქალი,
ვისაც მისგან არაფერი სურდა.


ნანა სელეპანოვა - მზე ჩემი წილი

ცა მისთვის მინდა,
ცხელ გულზე მეწვეს
მთვარე.. ღრუბლები
ხელით ვარწიო,
ტანზე ვარსკვლავნი
ხალებად მესხდნენ,
ღრუბლის ფთილები
მზეს შევაბნიო.


ნანა სელეპანოვა - ადიოს!

...და გზაჯვარედინზე
გზა უცებ გაიყო,
ცხოვრებამ სიცოცხლის
ხალისი დაკარგა,
ვერ დავისაკუთრე,
რაც ჩემი არ იყო,
რაც შევინარჩუნე,
დრომ ისიც წამართვა.


ნანა სელეპანოვა - ქალი წვიმაში

ვიტირებ -
ტირილი მიხდება,
სველ ქუჩებს
ტირილით დავივლი,
ის ვაჟი,
ისევ იქ იდგება,
დღემუდამ
ფიქრში, რომ დამიდის.


ნანა სელეპანოვა - მიეც მწერალსა მოთმენა

დაჯდნენ წერად ლექსებისა, საბრალონი საუბრისას,
აჰა, ხალხო, წაიკითხეთ, ლექსი მავანთ როგორ რყვნისა,
ვერ დადგების უმეცრებით გონი მათთა სწორსა გზისად,
შეუნდეთ და გაატანეთ ქარს ან ზღვათა ტალღებისას.


ნანა სელეპანოვა - ცხოვრება პაუზებს გვთავაზობს

ცხოვრება პაუზებს გვთავაზობს...
რომ მივხვდეთ, საითკენ ვიჩქარით,
იქნებ და, არ უნდა დავკარგოთ,
რომ უნდა გვახსოვდეს სიზმარშიც


ნანა სელეპანოვა - თითქოს არაფერი

თითქოს არაფერი,
ცაზე გადაფრენილ
წეროების გუნდი
გადაფრინდებიან..


ნანა სელეპანოვა - ნეტაი,მოხვიდე ჩემამდე

მიყურებ თვალებით ზღვისფერით,
ჩემს ფიქრებს ღიმილით აშიშვლებ,
თანდათან ვნებისგან გიჟდები,
მეც ალბათ, სიგიჟეს ჩავიდენ.


ნანა სელეპანოვა - მენატრები

გაწეწილი თმები მიყვარს მე ზაფხულის ხვატში,
მზე ჰორიზონტს ასხლეტილი შავ ბობოქარ ზღვაში,
წითელ კაბის შარიშურით ავარდნილი ბუღი,
შენს მზერაში დაჭერილი აღტაცების წუთი.


ნანა სელეპანოვა - გვირილებში

ლოდინად ქცეული ცრემლები
გულმკერდზე ლოდივით გიყრია,
უფერულ დღეებს არ ნებდები,
წლები კი, მიჰქრიან, მიჰქრიან.


ნანა სელეპანოვა - გიჟური სიყვარული

ჩემი სიყვარული კლდეებზე
ნავარდით გადაღლილს წააგავს,
ხან გაიბუტება, ცად ღრუბელს
დაჰკიდებს ბავშვივით ჰამაკად,