ნანა სელეპანოვა - მომწყინდა

შემზარდა, ო, როგორ შემზარდა
ცხოვრება უკეთურ ცხოვრების..
იქნებ და შენ ჩემი მოგწყინდა
ლოყა და ბაგე და ეს გული...


ნანა სელეპანოვა - დააგვიანა


მე როს მეგონა, მომიძღვნიდა
სისხლისფერ ვარდებს
და დაბრუნებით შემიხორცებს
გულში იარას,
თურმე, ღამეებს სხვისი სახლის
კარებთან ათევს,
მან ჩემთან მოსვლა
სიზმარშიაც დააგვიანა.


ნანა სელეპანოვა - ჩემი საქართველო

ოცდაათი წელი გადის
თენდება თუ ღამდება
და მას მერე, ჩვენს ედემში
გაზაფხული მთავრდება,
როს ცხრა აპრილს საქართველოს
ცრემლი ღვარად ჩამოსდის,
ქართველ გმირთა ნასისხლარზე
ია ვარდი ამოდის...


ნანა სელეპანოვა - გამოდი!

მე დღეს დუმილით შენზე
ფიქრებს გულიდან ვლაგმავ
და ვიკარგები სამუდამოდ
შენ ცივ თვალებში,
ჩემთვის დაკარგულს ჩემ
სხეულში ვერაფრით გმალავ,
გამოდი, ნუღარ იმალები
გულის არეში.


ნანა სელეპანოვა -ცხოვრების გადაძახილი


ეს მზე, ეს მთვარე,
ცისარტყელა
ცაში ელვარე,
თუკი რამ მიყვარს,
ყველაფერი თუ გამაჩნია,
მეტი რა მინდა?
დღეებია მუდამ
მღელვარე,
სხვა ამის მეტი,
არაფერი არ
მაბადია!


ნანა სელეპანოვა - წავიდა რადგან

წავიდა რადგან,
გაექცა ცოდვას,
გულს ააცილა
სულის ვნებანი,
მობეზრდა, როცა
მას ჩემი კოცნა
და სიყვარულით,
როცა ვკვებავდი.


ნანა სელეპანოვა -ლექსში ჩაკარგული

გრძნობას დაეძებდი სულის სამოსელად,
ძველი სიყვარულის გეწვის იარები,
ლექსში ჩაკარგული ლექსმა გამოგდევნა,
ტანი შებოჭილი დაგაქვს ლიანებით.


მომძებნე

ნუ განმშორდები, როცა მშორდები,
თუ სიყვარული ჩემდამი შეგრჩა,
მოგენატრება ჩემი კოცნები
და მერე, ყველგან დამიწყებ ძებნას.


ნანა სელეპანოვა - მომბეზრდა

ეს მანდილი ალისფერი მაქმანებით,
ფერმიხდილს, რომ მღიობები ამჩნევია,
თავსაბურად ადრე თავზე ვატარებდი,
ახლა სკივრში გულწასული ასვენია.


ნანა სელეპანოვა - რა სჯობს

რა სჯობს - უყვარდე თუ შენ გიყვარდეს?
იქნებ, სჯობს არვინ არ შევიყვაროთ,
მე მირჩევნია - არავინ მყავდეს,
ვიდრე ოდესმე გადამიყვარონ.


ნანა სელეპანოვა - სანამ შენ სუნთქავ

მე არ მოვკვდები,
სანამ შენ სუნთქავ,
სანამ ერთად ვართ
და გქვია ჩემი,
სანამ ჩემი ხარ,
შენ, ჩემო სუნთქვა,
გულის სანაცვლოდ
შენ ფეთქავ ჩემში.


ნანა სელეპანოვა - ვინ შემაჩვია

დღემდე ღრუბლები მეხს და ელვას
ჩემსკენ დევნიან...
ტანზე უიღბლო სიყვარული,
დღემდე მაცვია...
ვინ შემაჩვია ღამის ტეხვას,
ფიქრებს სევდიანს...
ვინ შემაჩვია?!