• ღამის რეისი

    უჩვეულო დროის მგზავრები

    ვერაფრით დავიძინე. ასეც იყო მოსალოდნელი, ჯერ ტელევიზორითა და კომპიუტერით გადავიტვირთე გონება, ამათი წყალობით დავიღლები და მალე მომეყვინთება- მეთქი, თქვენც არ მომიკვდეთ. შესაძლოა მიზეზი ერთი ჭიქა, მაგარი ყავა გახდა, მაგრამ აქამდე არ გამხდარა და ახლა რა მეტაკა?

  • 
  • როცა ვარსკვლავები წკრიალებენ

    ზღაპარი - ფანტასტიკა

    ჯერ კიდევ შეხვდებით ისეთ ადამიანებს, რომლებსაც სჯერათ, რომ ვარსკვლავები წკრიალებენ. სჯერათ იმის მიუხედავად, ოდესმე საკუთარი ყურით მოუსმენიათ თუ არა. ასეთი ადამიანების რიცხვში ერთი პატარა ბიჭუნაც ერია. ბიჭუნა ვიოლინოზე დაკვრას სწავლობდა, თუმცა სიმართლე რომ ითქვას, საკმაოდ გულგრილად ეკიდებოდა ამ საქმეს. მისი აზრით, ვიოლინოს ხმას ბევრი არაფერი ჰქონდა საერთო ნამდვილ მუსიკასთან, ვარსკვლავების წკრიალთან ხომ სახსენებელიც არ იყო. სავარჯიშოების დაკვრისას მუდამ იმ ციურ, ჰაეროვან მუსიკაზე ოცნებობდა, რომლის შესახებ მხოლოდ ზღაპრებში წაეკითხა.

  • 
  • შეჩერდეს!

    ეს მოხდა მრავალი წლის წინ...

    უეცრად ზარის ხმა გაისმა, მოხუცი შეცბა, ამ დროს, ღამის პირველ საათზე არავის ელოდა. წამოდგა თავისი საყვარელი სავარძლიდან, წიგნი გვერდზე გადადო და კარს მიუახლოვდა. ზარი შეუჩერებლად რეკდა. ქალმა როგორც კი კარი გააღო მყისიერად ვიღაც კისერზე ჩამოეკიდა და კოცნა დაუწყო...
    - ტაია შენ ხარ? ძალიან შემაშინე, რა გჭირს, რა მოხდა?

  • 
  • ყველაზე ლამაზი

    როგორ გახდა ბეღურა ყველაზე ლამაზი (ზღაპარი)

    თვალებს ძლივს დაუჯერა ბეღურამ, როცა დღისით_მზისით ქალაქის ქუჩაში მოსეირნე ქორბუდა დაინახა. თვითონ ამ დროს პურის ნამცეცებს კენკავდა იმავე ქუჩის კუთხეში, თან ყვავს ეჩხუბებოდა მისი გულისთვის. ის პურის ნატეხი ამდენ ჩხუბად ნამდვილად არ ღირდა. სადმე კიდევ იშოვნიდა ბეღურა ისეთივე ნატეხს, ან ფანჯრის რაფებზე მოძებნიდა პურის ნამცეცებს, მაგრამ ყვავის უსინდისო საქციელმა გააბრაზა. ეს, მან, ბეღურამ იპოვა პურის ნატეხი, ყვავმა კი წართმევა დაუპირა. გამოენთებოდა ყვავი, გაფრინდებოდა ბეღურა. სანამ ყვავი ისევ მიუბრუნდებოდა პურის ნატეხს, ბეღურა უკვე იქ იყო და ასწრებდა სამიოდე ჩანისკარტებას. მერე ისევ თავიდან იწყებოდა ყველაფერი და იყვნენ ასე გაწევ - გამოწევაში.

  • 
  • ცოლ-ქმრობა ოჯახი

    მე ვგონებ რომ ესაა სიყვარული და ესაა ოჯახი

    "სარეცელთა ჩემთა ზედა ღამე ვეძებ, რომელი შეიყავრა სულმან ჩემმან"

    ქებათა ქება

    ცოლ-ქმრობა - ლაშა კარანაძე

    
  • ნანა სელეპანოვა - აკრძალული თამაშები



    რას იტყვი? დადგა დრო,
    დავუშვათ აფრები,
    გულები დავაწყოთ
    სასწორის პინაზე,
    მოდი შენც უგულო
    თამაშში ამყევი,
    უგულოდ დავემხოთ
    ღმერთების წინაშე.

  • 
  • მერაბ სალუქვაძე - უშენობა



    აი ხომ ხედავ, მე დღესაც გაგერიდე,
    ფიქრი აღარ გინდა, თუკი სადმე დაგრჩა,
    მე კი წავედი ბედნიერი მიგატოვე!
    შენ კი უჩემობით, ცრემლი თვალს შეგაშრა..

  • 
  • ნანა სელეპანოვა - გვიყვარს

    გვღვიძავს..გვღვიძავს..გვღვიძავს..
    როცა ქალაქს სძინავს,
    როცა ამდენია გულით სატირალი...

  • 
  • ნანა სელეპანოვა - ჩემთვის პოეზია..

    ჩემთვის პოეზია სიტყვით თამაშია,
    სიტყვას გავისვრი და ჰოპ...
    ცაზე შავი მთვარე, თითქოს ლავაშია,
    როცა სიმარტოვეს ვგრძნობ.

  • 
  • ირაკლი ძმანაშვილი - ტანჯვა არაფრისთვის

    კარგო ბელგანის თეთრი რაში ხარ, ჩემს ტანს ნიავად ნავალი
    აგრემც ზექალად გამართული ხარ, ჩემი გრძნობების მხედართმთავარი
    ქილაში თაფლად ჩაწურული ხარ მომაკვდავ გულის წამალი
    ჩემს სახეს ცრემლად გადმოსული ხარ, მიწას თესლებათ ნაყარი

    ნეტა იცოდე როგორ გამშვენებს ეგ კაპასობაც გოგონი ხმაში,
    გიშრის მტევნები ალაგ და ალაგ, გადახუნძლული ხუჭუჭა თმაში,
    შენს დანახვაზე ელდა მეცემა, მჭრე ჟრუანტელი მომაკვდავ ტანში,
    უყად მონღოლის ბრმა ისარი ხარ ისედაც ბეჩავ მხარში.

    შენზე ოცნება დილით და ღამით, მტკვრის ნაპირს მთვრალს დამატარებს,
    და ეს ოხერი სასმელიც კარგო შენს თავს უფრო და უფრო მაყვარებს,
    აწი რაღა ვქნა, წყეული გრძნობა რომ თავის მოკვლისკენ მაძალებს
    და ამ თბილისში გეთაყვა , მტკვრის მაღლა ხიდებს რა დალევს.

    ახლა კი ვხვდები შენს ბოროტობას ეგ სიფრიფანა სახე რომ ფარავს
    რადგან მაწვალებ, ისე მაწვალებ ვითარც სალი ქვა ალესილ ნაჯახს
    ხოდა გამივსე ეგ ჩური კალმით, შენზე ოცნებამ შინგნით ჩამახრჩოს
    და ეს მოსიარულე გვამი, სასმელმა კიდევ ერთხელ დამათროს.

    ახლაც თბილისის გზებზე ვჯოყიალობ ლამაზო შენი მრევლი,
    კლვავ დავრჩენილვან მეღვინესგან ცარიელ ჭიქის ამარა,
    მე შენს უბანში ფაეტონზე, ვსტირი არღანი ძველი
    და ეს ლექსის ლოთი, მზისპირტანზე ჩრდილმა უბეში ჩამმალა.

    აწი რაღასთვის მარგია, თვითნაბოძები მე ტიტულები,
    კალამი ხელხი გამომშრალი და მელანცლილი უწერალ მწერალს,
    თავი მეგონა მე გოლიათი, და თურმე ჩიტის გული მქონია,
    რაღასთვის დამაქვს ზურგზე მე ფრთები, თუ მაინც კუზი გგონია.