მერაბ სალუქვაძე - ღამე –


არც ღამე იყო, ისეთი თეთრი,
მე რომ მიყვარდა ხელით შეხება,


მერაბ სალუქვაძე – საბრალო გოგო –

– საბრალო გოგო –

რკინის მოაჯირს მომდგარი გოგო,
საკუთარ წარსულს ისევ ნანობდა,
ცრემლებით თვალში უფერულ სახეს,
მიტკალის ფერი გადაფარვოდა..


მერაბ სალუქვაძე – ეს საქართველო

– ეს საქართველო –

მე დღეს არ მინდა ეს დედამიწა,
ასე მოწყენილს სულ რომ ვხედავდე,
კვირტების ფეთქვას, "ვარდობის თვეში",
მინდა სიზმრებში მუდამ ვეტრფოდე ..


მერაბ სალუქვაძე – შენთან დარჩება –

დათუ ის ქალი მოვიდა შენთან,
ეკალს ნუ ესვრი გაგიბრაზდება,
მიართვი ვარდი, მხოლოდ წითელი,
შეგიყვარებს და შენთან დარჩება..


მერაბ სალუქვაძე უსათაურო

გაცრეცილ ნისლში სინათლეს ველტვი,
ეს არის ჩემი, – მომავლის ხედვა,


მერაბ სალუქვაძე – უთქმელი –

დღეს რა უნდა ვთქვა?
ჩემმა ცრემლებმა
სულზე ტალღებად გადიგრიალეს,
ზღვის ნატუჩარი
შემრჩა ედემად
და ქვამარილი სცვივა იარებს..


მერაბ სალუქვაძე – გადაღლილი –

დღეს გადაღლილი მივყვები გამზირს,
ფერხთ მეგებება ძირძველი მიწა!
ქალაქში ჭადრებს მოჰყავთ აპრილი,
და ამ სიცოცხლეს სიზმარი ჰქვია...


მერაბ სალუქვაძე – მივდივარ ამაღამ –

– მივდივარ ამაღამ –

შორეულ კუთხეში გართული ფიქრებში,
სახლის წინ ბალკონთან, ნისლს კვეთენ ჩიტები,
მივდივარ, მივყვები დაღლილი შარა – გზას,
მივდივარ სადღაც და, – ნურც დამეკითხებით.


მერაბ სალუქვაძე – ფიქრები –

მგონი ისევ ბავშვი ვარ,
როცა დილით ვიღვიძებ,
ვუხმობ მოგონებებს და,
ყველა წყენას ვივიწყებ.


მერაბ სალუქვაძე – გაწვიმდა ისევ –

გაწვიმდა ისევ,
ო, როგორ გაწვიმდა,
ღრუბლები შემშლის
წვიმა,


მერაბ სალუქვაძე – ნუ მოიხედავ –

ნუ მოიხედავ!
შენი წარსული მოგტირის უკან
და თბილი ვარცლი
დედის კალთაა მარადიული,
სავსეა ცრემლით,
მოგონება აწგარდასული...


მერაბ სალუქვაძე – ქალი გაემგზავრა –

– ქალი გაემგზავრა –

ადრე
დილით ქალი
სადღაც გაემგზავრა,
არავინ არ იცის დღეს
მისი მისამართი,